vrijdag 31 maart 2017

Landkaart...: alsof de mens jarenlang de weg via een landkaart heeft bewandeld, de weg naar hoe men meer kon vergaren. En door het gebruik van de landkaart miste men het uitzicht, men miste de belangrijke punten die niet op een landkaart vermeld staan. De blik op de kaart gericht, de weg naar de schat en men is er niet aangekomen, men is armer geworden. In het denken, in welzijn en liefde. Er bestaat geen landkaart. Een kaart toont je de weg, de snelste weg. Men hoeft zich niet meer in te spannen, men hoeft niet meer te luisteren, de kaart toont de weg en het brein stompt af. Steeds vaker vraag ik me af wat er met de mensheid is gebeurd? want alles wat zich nu afspeelt, is een versnelling van de gebeurtenissen in de jaren 80 en 90 en jaren ervoor. Het leven herhaalt zich in cyclus, om ons te leren voor de lessen die we ooit zelf hebben gekozen. Heeft de mens een enorme dosis kalmeringstabletten gehad om zoet en mak te volgen? Begint er op te lijken... vasthouden aan het verleden, vasthouden aan patronen en blijven staren op de landkaart, de snelste weg naar het rijk der illusie en onderweg mis je de belangrijkste punten. Het leven kan niet worden aan gegeven door een landkaart, het leven moet je leven met zijn ups en downs. Men zegt niet voor niet dat je vruchten zult plukken van het zaad dat jezelf hebt geplant. Als men iets zaad, dien je het te verzorgen, het zaadje zal kiemen en groeien naar het licht. Het zal zich moeten verweren tegen weersveranderingen; regen, storm en ook droogte. Het zaadje dat met liefde wordt verzorgt zal uitgroeien tot een schitterende bloem. Het zaadje dat aan zijn lot wordt overgelaten,zonder liefde worden verzorgd, zal verdorren en uiteindelijk sterven. Ook de mens ontstaat uit een zaadje. Een bijsluiter, een landkaart wordt niet meegeleverd bij de geboorte. Uiteindelijk wijst alles vanzelf de juiste weg, als we de landkaart overboord gooien, en vertrouwen op ons eigen innerlijk kompas!



woensdag 29 maart 2017

Genezing...: met moeite hadden we een verwijzing gekregen voor de internist. Niets aan de hand, maar een check op de medicatie, wel zo belangrijk. Met een goede hoofdpijn vertrokken we naar het ziekenhuis. Een hoofdpijn niet zo maar uit de lucht gevallen na gisteren. Wat een vreemde hersenkronkels gebeuren er tegenwoordig dat veroorzaakt ding dong. In het busje vertelde hij dat hij een brief van de gemeente had ontvangen over "welzijn" mooi, maar hij blijft er weg. Welzijn, ik zie in gedachten mevrouw raadslid voor me, een en al eigenbelangen! Triest maar goed, even later zitten we in de wachtkamer. Een vrouw begint te praten, over haar dochter, ze had tranen van trots in haar ogen en ik kan niets anders dan haar even een hugh geven in deze harde samenleving waar zoveel draait om ellende en niet om liefde. Zo mooi om te zien hoe ogen gaan stralen en we hoeven niets meer te doen dan er te zijn. We zijn aan de beurt, de specialist was onder de indruk van de gezondheid van haar patient, dit had ze niet verwacht na het beeld van hem na 8 maanden. Het gesprek verliep moeiteloos, alsof we dezelfde taal spraken. De medicatie lijst werd doorgenomen, keurig uitgelegd en de paar waar ik zelf niet goed bij voelde wordt naar gekeken. 8 maanden verder en de gezondheid gaat vooruit, we hebben de medewerking van de specialisten en de huisarts, ach daar komen we het liefst niet meer. Genezing, hij doet zijn stuk en de specialist doen hun stuk. Kijken naar het geheel, mens en lichaam. Waarom schrijf ik dit, ik werd bewust dat de hoge inzet, de pijn, de eenzaamheid, en emoties van me af waren gevallen en ik gezien werd. Healing op diep niveau, je helpt jezelf, de ander, het werkt als een kettingreactie om door te geven. Stap voor stap werken we een energetisch plan af en het werkt. Alles op de juiste tijd, moment en plaatst!



dinsdag 28 maart 2017

4 jaar later..: ik las vanochtend mijn eigen blog, voelde emotie, want nu na 4 jaar was alles waarheid. Als ik terug kijk naar 2016 is het of velen moesten voelen, zelf ervaren om te worden geraakt in de realiteit. Het blog ging over mijn moeder, ze lag in een modern revalidatie centrum, alles mooi aan de buitenkant, maar over verzorging van mensen, dat was niet aan de orde. Ze lag daar verkeerd, door de bureaucratie en slechte voorlichtingen was ze daar terecht gekomen in een peperduur revalidatie centrum. Haar man heeft haar naar huis meegenomen en vanaf dat moment nam de verzorging alles over. Niet de verzorging van een mens, maar investeren in dure hulpmiddelen en een opgezette afdeling speciaal voor dat soort mensen te laten draaien. Niet menselijk meer, en niemand, vrijwel niemand die er voor hen was. 4 jaar later, mijn moeder is overleden en mijn vader heeft de waarheid zelf moeten ervaren. Hij maakt het goed, geniet van zijn vrijheid en luistert meer naar zijn lichaam. Hij heeft geen verzorging, hij heeft geleerd om voor zichzelf te zorgen, voor lichaam en geest. Geniet van zijn tuintje. Ik hoor anderen op mijn pad vandaag. Voor hen is geen hulp, enkel de hulp van onze opgezette maatschappij. Mensen moeten leren opnieuw hun leven in te richten, te lang hebben ze geleefd in een gevangenis van zorg en psychologische prietpraat. Vrijheid is hen onbekend, terwijl juist de vrijheid er is om benut te worden en niet om *gesloopt* te worden. 4 jaar later, het leven is verandert, ik ben verandert maar oh oh, het was vandaag echt de dag van *verknipte geesten* ik wil het allemaal niet meer geloven, kan het niet geloven en in de tussentijd laad ik me heerlijk op in mijn tuin omringt door de dieren!


 

maandag 27 maart 2017

Zwart gat...: de herhaling van de geschiedenis stapelt zich hoog op. Zogenaamde oplossingen zijn niets meer dan herhalingen en de mens heeft niets geleerd van het verleden. De mens schreeuwt van onderwerp naar onderwerp, veilig aan het oppervlakte, maar het dringt niet door. Een zwart gat, de geschiedenis zal zich definitief niet herhalen. Op dit moment wordt duidelijker zichtbaar dat alles richting macht beweegt. Bedrijven in zwaar weer,jongeren worden de dupe van opvoeding wat is opgezet juist door de politiek. Huizennood, zelfstandigen krijgen moeilijk doorgang, immers de controle moet blijven in handen van politiek en zijn maatjes. De bubbel kan elk moment uit elkaar spatten, zo voelt het. Het voelt als een zwart gat. 
Is de mens schuldig, nee, de mens heeft braaf gevolgd en opgevolgd om te voldoen aan deze maatschappij. Maar al die mooie oplossingen, mooie beloningen het werkt niet meer. Meditatie, inkeer, de stilte opzoeken. Het kost misschien inspanning vanwege de hectiek van deze tijd, een veranderend leven waarin voelbaar de staat waarin onze Aarde verkeerd. Liever vertoeven in het zwarte gat, met de ogen geopend, voelen wat het moment je brengt en wat het je doet en voor mij de laatste dagen steeds weer opnieuw het gevoel; ' waar was ik al die tijd, in ieder geval niet hier, nu wel?" 

 

zondag 26 maart 2017

Zondag...: alles aan kant en dat mag in de krant. Een rustige start want niemand had aan de klok verzetten gedacht. De was hangt buiten te wapperen, de hond in de zon. Tegen de middag, toch maar iets doen en we gaan maar een rondje rijden. Koopzondag, ik had mijn buik ervan vol, je ziet mensen er wordt wat georganiseerd en je blik valt op de winkels die opgeheven zijn, leeg en verlaten, sommige zelfs met inventaris en de agenda onder de toonbank, de kassa staat er verlaten bij. Het begint overal, waar we komen een gewoonte te worden. Nog even en de dorpen, steden liggen erbij zoals de uitgestorven spookstadjes en gebieden in Amerikaanse films. De ogen van de meeste zijn uitdrukkingsloos en ook een blik van onvrede, van agressie en doods. De beelden kloppen niet meer van de maatschappij van weleer. Moe, alsof je wordt leeggezogen vertrekken we weer. Nog even naar ons terrasje, ontspannen in het zonnetje met een ijsje in onze handen. Het leven is goed, we hoeven niet meer en voldaan gaan we naar huis. Een zondag, genieten van de blauwe lucht, de zon die schijnt, wat willen we nog meer. Eerlijk gezegd, het doet wel verdriet hoe deze maatschappij eraan toe. Want iedere dag toont je het duister en het licht afwisselend op je pad!



donderdag 23 maart 2017

Rust in mezelf, rust in mijn huis... : muziek op en de emmers gevuld, schoonmaak en opruim drang. Licht mag naar binnen en voluit schijnen in ruimte. De vogeltjes in de tuin zingen hun lied, Doggy ligt heerlijk als een prinses op haar bank in de zon en ik voel me rustig, langzaam kom ik weer thuis. Geen voelsproeten uit, geen negatieve impulsen en als de schoonmaak spulletjes zijn opgeruimd besluit ik bolletjes te gaan halen voorop tafel en nog even naar de winkel. Ik tref een jonge buitenlander aan, een kind nog. Een onzekere houding en hij kijkt schuw en dan ineens een voorzichtige groet, ik groet terug. Het is een kind, wat kan hij eraan doen, wat draagt hij aan schuld dat ze hier zijn? Later moet iemand even zijn gal spugen, oordelen en veroordelen en ik zeg alleen maar;' kijk eens dieper' Wat kan de ander eraan doen? Nog iemand op een pad, een jonge knaap en vol trots verteld hij mij over zijn werk. Even een knuffel, even een hand tegen hand. Liefde is wat men nodig heeft, er Zijn is wat men nodig heeft. Geen verdeeldheid, geen oordeel. En als ik even later mijn huis weer binnenstap, voel ik thuis, pfffff...voel ik de rust en de ruimte.



woensdag 22 maart 2017

DING DONG...; wat is er aan de hand met ons als mens. Ik begin te twijfelen of ik wel wakker ben. DING DONG... alsof de mens zijn verantwoordelijkheid afschuift en vooral de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van een kind. Ik zal wel een tijd in slaap gehuld zijn, dat ik veel heb gemist maar als men tegen mij verteld dat kinderen niet meer tandenpoetsen, laat staan een half jaarlijkse controle dan begint het in mijn hoofd te duizelen. Een zorg_staat, zorgelijk dat goede zorg zo uit de hand is gelopen, mensen versuft, als robots door het leven gaan. DING DONG... en als ik medelijden met het verhaal moet hebben dan gaat mijn mond open en als antwoord ontvang ik; ' je hebt het juist, je hoeft geen medelijden te hebben als men zo onverantwoordelijk om gaat met Welzijn, met opvoeding, met leven, dan is er echt iets mis in deze maatschappij! DING DONG.... 


 

dinsdag 21 maart 2017

Afbreuk van het verleden..: dat het niet goed gaat met onze Aarde dat weten we en als we zo doorgaan met onze langzamen zelfdoding, is er ook niets meer in de toekomst. We pakken de oorzaak aan, we moeten de wortels doorsnijden, wortels uit het verleden. Voeding, milieu, industrie, economie het is niet de echte oorzaak. De oorzaak moeten we in het verleden zoeken. Als ik ook kijk, zie ik een soort of pyramidespel wat is opgezet met bovenaan de kerk en de politici, helemaal onderaan de zogenaamde hoeksteen van de samenleving; de familie. Wat had ik als kind een hekel aan de gedachte om ooit te trouwen, ik zag het totaal niet zitten en ook de leeftijd om te gaan stappen en ik zag mijn leeftijdgenootjes allemaal naar die ene disco gaan om een vriend te vinden, te verloven en te trouwen en in de tussentijd de uitzet bij elkaar sparen. Dat is geen vrijheid, dat is gevangenschap en nu jaren verder zie ik hoeveel mensen ongelukkig zijn in het huwelijk en dat was ooit ook de opzet; mensen ongelukkig en tot slaaf te maken. Afbreuk van het verleden, de geschiedenis niet herhalen. Bewust worden dat we allen zijn bedrogen door het verleden dat is de hoogste prioriteit. Heeft de mens echt gekozen voor het leven wat zich nu afspeelt, nee, de mens wil verandering maar de mens houdt zich ook krampachtig vast aan het verleden. Het is niet makkelijk om afstand te doen, je krijgt te maken met de politici, met hun wetten om zichzelf te beschermen tegen de mens die ontwaakt. We moeten de oorzaak aanpakken de wortels uit het verleden doorsnijden!



maandag 20 maart 2017

Dood...: De dood hoort bij het leven, we gaan allemaal een x dood. Het lichaam sterft, de ziel leeft voort.Hoe kom ik bij de dood, beelden gaan voorbij, beelden uit het verleden. We waren met zijn drietjes, 3 vrouwen die in energie verschillende wegen bewandelden om te aarden. We ontmoeten elkaar in een sekte-achtige beweging, de energie belangrijker dan de spirituele volgers in de clan. Het kon ook niet anders dat door de komst van een vierde de realiteit zichtbaar werd en niemand die uit de gevangenis kon stappen. We zijn eruit gekomen, ik nam een stap naar buiten, maar een klokkenluidster wordt aan de kant gezet. Op energie niveau bleven we contact houden, voor ons heel normaal, met vallen en opstaan maar 1 ervan leerde me een mooie les, de les van de dood. We hebben samen gelachen om een mooie afsluiting van het oude, wisten wij veel en ook zei vroeg elke x ' Jacky ga door, ik heb de kracht, de moed niet om dat te doen wat jij kan. Mensen willen niet, mensen willen afhankelijk blijven'. Ze was een vriendin op diep ziel niveau en nog steeds. Vanochtend, hoe was het mogelijk kwamen de herinneringen aan haar voorbij in de socialmedia. Ik voelde diep verdriet, ze was zo mooi, zo stralend en zo wijs. De telefoon gaat en de vierde belt, of ze even langs kan komen en als ze binnenkomt met een lekkernij om de verjaardag van onze vriendin te vieren. Bijzonder moment, dat we elkaar feilloos aanvoelen, energie die stroomt, licht dat schijnt. De dood hoort bij het leven, het lichaam sterft, de ziel leeft voort. Het oude afsluiten, verbonden in energie is voor mij belangrijker dan verbonden te zijn met een wereld waarin illusies in stand worden gehouden. En ik zag het terug in verschillende situaties, energie is belangrijker, niet de volgers, daar hoor ik niet bij.  We zijn nog allen met elkaar verbonden, vriendschap op diep niveau. Allen zijn er goed uitgekomen, allen zijn enorm gegroeid. We nemen verantwoordelijkheid voor ons leven, een enorme last hebben we losgelaten, en dat gegeven maakt mij dankbaar, dat geeft kracht en de moed om gewoon verder te laten stromen, ieder voor zich en toch verbonden_zijn!


 

zondag 19 maart 2017

we zeggen dat we van onze kinderen houden, maar houden van is niet voorprogrammeren om te voldoen aan deze maatschappij. We zeggen van onze kinderen te houden, maar we kijken niet naar onze eigen kind, diep verscholen daarbinnen. In een gewoon gesprek kwam men tot inzicht dat het verleden zich keer op keer herhaald en het kind niet de vrijheid kreeg om zich te ontwikkelen. Of men nu 80 is of 20, echte vrijheid werd de mens niet gegund. Een kind is onze toekomst, een kind dient men te ontwikkelen in zijn eigen ritme, zijn eigen creativiteit te uiten en ook de weg laten vervolgen om dat te doen wat in het zit. We zeggen van onze kinderen te houden, maar houden van is niet blijven lenen van onze toekomst. Onze kinderen zijn de toekomst, maar men is bang om zekerheden, het verleden, los te laten... omdat het in ons *systeem* zit verankerd door religie en politiek, beiden zijn verleden, kinderen zijn toekomst... waar kiezen we nu voor?


 

zaterdag 18 maart 2017

Onrustige dag met mooie momenten, maar wat een onrust bij het zien van een storm die steeds sneller raast. De sluiers weggewaaid en het snoert de mond. Wat moet je zeggen, wat moet je vertellen, alsof er niets meer overblijft en alleen het gevecht nog plaatsvind om te behouden wat niet is. Eeuwenlang onderdrukking, de hoge Priesters aan de macht. Gevaarlijk, want zij weten niet anders dat ze denken dat ze het goed doen. Niet voelen, geen greintje gevoel, behalve de angst als weer iemand opstaat en zich onder de mensen bevindt en het leven verspreid, niet door woorden, maar door gewoon te leven. Dat is gevaarlijk, want dat houdt de toekomst niet tegen. De macht, de politiek, de zogenaamde priesters met hun wetten, hun kerken, hun paleizen leven in het verleden, en houden zich niet bezig met de jongere generatie. Onze jongeren zijn de toekomst en de toekomst maait alle zekerheden weg, deze maatschappij waarin mensen verwijdert zijn van zichzelf en van elkaar. Waar ook ter wereld, er heerst gescheidenheid of door oorlogen dat families uit elkaar zijn gedreven of door psychisch terreur dat families uit elkaar zijn gerukt. Waar je ook kijkt, de verbindingen zijn verbroken, niet nu, maar keer op keer de herhaling van al geschiedenis die ons enkel uit elkaar en van elkaar heeft gescheiden. Onrustige dag, niet wetend wat en hoe, maar ook mooie momenten waar we dankbaar voor zijn, lichtpuntjes die kracht geven aan een toekomst. Geen hoop, maar een diep vertrouwen dat de geschiedins zich niet herhaald en in het moment, dan maar liever gewoon in Huis, de gedachten verdwenen, in rust laten we het gaan!



vrijdag 17 maart 2017

De volgende stap...: we gaan weer een stap zetten, een stap naar buiten. Ik zie hem hulpeloos staan en ik vroeg nog ' je wordt toch niet seniel' hij begon te lachen maar hij zei niets. In dat korte moment zag ik hoe hulpeloos men is als men steeds meer vrijheid ervaart. Wat moet je doen om die vrijheid te gebruiken, we zijn het immers niet gewend. Jaren heeft hij op de automatische piloot geleefd, dat is nu wel duidelijk. Jarenlang was het dagschema afgesteld op een zorg, verzorging en het eeuwige wachten tussendoor. Er was geen tijd voor ontspanning, geen tijd om even afstand te doen, de zorg slurpte alles op en dat zag ik nu. Hij is gezond, hij is goed bij de tijd, maar deze vrijheid kent hij niet meer, hij wordt weer even het hulpeloze kind. De stap naar buiten, in de maatschappij en waar begin je dan? Niet bij de gesubsidieerde gemeente_clubjes, bekijk het maar. Zitten we weer in het regime van dat de ander het overneemt. Ik zie nog de aantekeningen staan, mijn haren overeind 'bah, dit is geen zorg, dit is controleren en noteren over iemands prive leven. Ik pak de fiets en ga er tussenuit. Onwennig, want ook ik zal ook een stap nemen, een stap om meer vrijheid te creeren, iets wat ik niet meer deed. Koude handen en een frisse neus, kopje koffie op een terras en weer terug naar huis. Vrijheid is niet makkelijk, het voelt als leegte, je bent hulpeloos en even weer dat kleine kind dat zich wil verschuilen veilig achter Moeders rokken. We hebben ons veel laten ontnemen, we hebben vrijheid verwart met buiten, voldoen aan onze maatschappij. Verkochten onszelf als slaaf, niet bewust de vrijheid die we uit handen gaven. Jong of oud, we zullen allemaal de stap gaan nemen, we zijn niet alleen, we zijn met zovelen. Vrijheid is niet te koop, vroeg of laat blijf je alleen over en blijft over spijt ' waarom niet genieten van het leven, dat ons zoveel geeft elke dag opnieuw.



woensdag 15 maart 2017

Ik weet het niet meer, ik ben er te onrustig voor. Is dit echt Nederland? Het kakelt en blaat en tussendoor hoor ik andere geluiden. Ik sta net als de ander met de mond vol tanden;' ik weet het niet meer'. We worden allen geraakt, het wordt ook tijd. Zonder raken geen opening, geen vernieuwing. Bijzondere tijd, maar op een dag zoals vandaag, ben ik beduusd van het theater dat men speelt, alsof we in iets moeten geloven, behalve geloven en vertrouwen in onszelf, dat telt niet mee. Dat heeft geen STEM, dat is geen Democratie... PARDONNNNN!



dinsdag 14 maart 2017

On_vrede...: de geschiedenis herhaald zich in hoog tempo, velen draaien door, begrijpen het verleden niet. Alsof een enorme golf van Alzheimer heeft toegeslagen. Men is wanhopig bezig met de media; politiek, zorg, woningen en behoud van bestaande zekerheden. De wereld draait door. Men is meegesleurd door de vele beloningen in de tijd dat het goed ging, de liefde, familie verdween uit het oog. Het doet me ook verdriet hoe mensen psychisch gehersenspoeld zijn, het verleden, de ervaringen verdwenen, de liefde uit hun eigen huis. Het is een tijd van vernieuwing, niet van herhaling.... Niet langer vasthouden aan zekerheden, niet langer volgen en opvolgen. Ik herinner mij dat mijn dromen niet uitkwamen en dat in ons land. Ik zie dat mijn dromen nu in de ander doorgang vinden. Ik heb er nooit gesproken met de ander. Als alles goed was gegaan met de voorzieningen die later zijn opgebouwd in onze maatschappij had ik een heel leven, een leven met een goed betaalbare baan. Maar iets in mij koos om van het leven te leren en ik kreeg van te horen dat ik veel mensen zou kunnen helpen. Maar ik kon het niet, de regels waren zo opgesteld uit een wirwar van kennis en enkel mensen met kennis tellen mee, verdienen hun inkomen en konden een stap wagen. De vele subsidies regels, ik sloeg ze af, immers na een half jaar zat je met een illusie en een schuld rijker. Ik leerde investeren in mezelf, in gezondheid en welzijn, omdat ik ervoor koos om JA te zeggen tegen het leven. Vrede voel ik als ik terug kijk, het was niet makkelijk, maar zoals iemand vandaag zei;' in Nederland hebben we een dak boven ons hoofd, we hebben gas en water. We hebben eten en we hebben een zorg." We hebben ontleerd dankbaar te zijn voor dat wat we hebben, men wilde meer en meer en we leenden het van onze volgende generatie. Men ziet de vele problemen, maar men herkent ze niet, men begrijpt ze niet omdat men verwijdert is van zichzelf, van vrede, van liefde. Ik wordt onrustig van alles wat speelt buiten mijn *Huis*... en ik stel mezelf weer de vraag; " wil men wel Vrede, wil men wel vliegen", want als men daar voor kiest, kom je in het onbekende!



zaterdag 11 maart 2017

Niet rechts, niet links, men kan het toch niet meer voorspellen, niet meer wenden of keren. Eerder accepteren, het is zo als het is. Niet rechts, niet links, vul het niet, er is geen antwoord, er is niets mis. Wees een toeschouwer, en als je er middenin staat, doe een stapje naar buiten, het zicht verandert, geen links, geen rechts, er is iets mis. Welnee, er is niets mis, het is opruimen van de resten van deze ondergaande maatschappij. En we zijn toeschouwer, mijn Stem krijg je niet. Kwam vandaag spontaan binnen, al die preken en beloften en bedelaarsnappen en nog kwaad worden ook als je je eigen waarheid verteld. Wat heb je aan illusies aan beloften verkopen, als je jezelf niet begrijpt. Niet recht, niet links, men kan het niet meer wenden of keren. Eerder accepteren, het is zoals het is


 

donderdag 9 maart 2017

Tegengestelde...; zoveel herinneringen, glashelder, niet in woorden maar in gevoel. Het verleden deed pijn op die momenten dat je het helder zag. Het werd je niet gegund, alsof waarheid, liefde en gelukkig zijn niet van deze wereld zijn. Het pijn, het leed gevoed, verwijdering van jezelf van de ander en steeds ongelukkiger zijn. Ik zie steeds meer het tegengestelde, het Licht schijnt erop en ik zeg tegen de ander ' we hebben het goed gedaan" we hebben met Liefde gehandeld en werden neergehaald. Al die momenten van pijn, van verwijdering maakt ons slaaf van lijden en waarom? omdat we nu eenmaal moeten voldoen aan de normen en waarden van de maatschappij. Ergens is dit een mooie tijd, een tijd van steeds meer waarheid zien, het tegengestelde... kijk ernaar, in ieder mens zit het Licht!



woensdag 8 maart 2017

Massa_hysterie...: wat een woord, maar zo voel ik het ook. De mens is niet gelukkig, de mens leeft in on_vrede. Voor de mens is het nimmer genoeg. Mijn hoofd bonkt, mijn lijf is zwaar en ik accepteer. Wat in beweging is gezet, komt vanzelf wel omhoog zonder verzet. Ik voel boosheid in me opkomen, enorme boosheid... de mens die niet wilde niet zien, niet wilde luisteren en maar kennis bleef rondstrooien om zekerheid te behouden. Oja, ik kwam ze tegen op mijn pad, verstoord mijn gang... de stilte doet me goed en ik wil gewoon mijn pad voortzetten. Ik herinner me het intense gevoel van gelukkig zijn, diep in mij, diep in de ander en ook het gevoel van dankbaarheid; alles wat we nodig hebben komt op ons pad. In dat gevoel ben je omringt met gelijkgestemden, het voelt lichter aan, open delingen vanuit ervaringen en niet uit op eigenbelang. Massa_hysterie... de mens op hol, de mens krampachtig vasthouden aan een energie die hun liefde ontneemt, hun gezondheid, hun kracht en de toekomst. Het blijft in kringetjes doordraaien, want in alles zit de energie geld verweven en wat doet de mens er mee? We hebben geleerd te investeren in de economie. Deze economie verdient juist aan de onwetendheid van de mens. De mens blijft maar in on_vrede, het wil meer, het is de bedelnap gewend. Het heeft niet geluisterd naar hen die weinig hadden, welnee, je moet niet zeuren, je moet niet en dat en daar zat mijn kwaadheid. Want als je niet hebt, tel je niet mee, je verliest je plaatst in de maatschappij. Men ziet enkel de buitenkant, bekostigd door de maatschappij, zo zien velen het, met de bedelnap in handen geklemd. Laat los, er is voldoende aanwezig en alles waar te voor staat, zal verdwijnen. Gooi al je kennis over boord en ga op pad maar ga alleen en laat je niet tegenhouden door hen met kennis. Want men kennis komt de discussie en met discussie het gevoel van On_vrede!

dinsdag 7 maart 2017

overal verhalen, overal angst, kunnen we nog normaal zijn dat is het laatste wat ik dacht. Ik kijk naar de boom die voor me staat. De boom maakt zich niet druk om de boom die naast hem staat, een plant maakt zich niet druk om de plant die naast hem staat. De vogeltjes maken zich wel weer druk; 'wat is nu weer aan het uitspoken, weg wezen, wij willen naar de voederbak'. Ze hebben het feilloos in de gaten, ze houden de wacht en als ik even zit, komen ze aangevlogen en vliegen van de taxus naar het Lijsterbesboompje en ik geniet. Een stukje tuin weer ingericht naar onze smaak en het leven is weer aanwezig. Geen verhalen, geen gedachten.... er is zoveel en er is niets, maar velen blijven veilig spartelen in het bekende van hun eigen Shit! Ojee!



zaterdag 4 maart 2017

Vandaag dankbaar, hoe mooi al die geschenken op ons pad. Verbaast vragen we ons af waarom zoveel klagen en wij zo verrast dat iets, noem het het universum ons dat gaf wat we nodig hebben op onze nieuwe start! Wees dankbaar, het leven is niet slecht, het geeft je alles wat je nodig hebt op je pad. Het kunnen ook de lessen zijn die je moet leren, wees dankbaar, het is op een dag, dat zul je zien, een waardevol geschenk, aandeel in deze tijd om te delen met elkaar. Nog even beduusd, laat ons maar genieten... misschien met een glimlach; we hebben het allen verdiend!



vrijdag 3 maart 2017

Sympathie...: men verwacht sympathie van de ander, een gebedel van kijk hoe ellendig ik eraan toe ben. Jaren ellende verzameld en dan verwacht men van de ander sympathie voor de ellende die ze hun leven heb vergaard. Sprakeloos, geen woord over onze lippen... wat doet een mens zichzelf aan, wat doen ze de ander aan. Wie sympathie verwacht, die weet niet wat liefde, die weet niet wat van iemand houden, die weet niet wat houden van jezelf is. Ik kan geen sympathie opbrengen voor iemand die verwacht dat de eisen worden ingewilligd, die zichzelf een verhaal verteld;' goh, wat ben ik zielig, wat ben ik er ellendig aan toe.' Liefde is heel wat anders, liefde is niet altijd makkelijk, liefde bevind zich in ons, liefde accepteert, heeft geen verwachtingen en vrijheid geeft liefde. We kijken elkaar aan, ja wat moeten we ermee en trekken onze grens. Relaties verbroken, herinneringen opgelost, woorden ooit gesproken vinden ineens hun juiste plek. Sympathie... wat is er aan de hand met onze wereld, alsof de gekte volkomen toeslaat. Men bedelt, men verwacht en als je goed luistert is helemaal NIETS!



donderdag 2 maart 2017

Liefde is niet vasthouden, liefde is geen eigenbelang...; al die jaren speelt in deze tijd Cheiron, een oude pijn die jaarlijks terugkomt op 1 maart en daarna. Ook dit jaar weer ermee geconfronteerd, ik kon het bericht niet geloven, hoe is het mogelijk en allemaal hadden we gezwegen over onze pijn al die jaren. 1 verhaal dat ze elkaar vertelde, mijn God, ik moet wel een verschrikkelijk persoon zijn dat ze ons dat aandoen. Elkaar verhalen vertellen en erin geloven, niet aan de ander denken, enkel aan zichzelf. Ik keek in de spiegel en het woord manipulatie kwam spontaan in me op. We mochten niet in vrijheid leven, het werd ons niet gegund, al die jaren dat we ze nodig hadden waren ze er niet, nimmer en nu het nieuwe verhaal en ik was verstomd; hoe ongelukkig ben je met jezelf als je niet in je eigen spiegel durft te kijken. Hoe veel ongeluk en pijn geef je de ander en noemt men dat liefde. Ik kijk in de spiegel en ik zie iemand die niet gemeen is, die niet verschrikkelijk, die heeft gekozen voor liefde, vrijheid en Cheiron, onze oude pijn, we mogen er zijn, en al dat oud, of het familie is of niet, als wij groeien, als wij ons geluk vinden en steeds gelukkiger zijn in ons leven. Als wij groeien, groeit ook de ander in gelijkgestemde energie en die mensen zijn zij waar ik van houd, om geef, en ik trek mijn grenzen, niet langer pijn! Liefde is niet vasthouden, liefde is geen eigenbelang en hebzucht. In het leven komen en gaan mensen, we leven in familie patronen, normen en waarden en als je ervan losmaakt, omdat het je beknelt, omdat je de keuze maakt voor vrijheid, voor liefde kan het stromen. Maar het deed zeer, hoe kunnen mensen elkaar zo behandelen, over een kind, over kinderen die niet mogen zijn. Dit verhaal staat voor de oude wond die ons allen raakt, doen we mee, laten we het oude herhalen of laten we los in liefde?
Mensen maken hun verhaal, leven in illusies en niet bewust wat men zichzelf en anderen aandoet. 

 

woensdag 1 maart 2017

Zonnetje....: wat onze mooiste dag in het leven had moeten zijn, was de duisterste periode in ons leven. Ruw werden we uit elkaar gedreven en in het midden ons Zonnetje, zo mooi, zo wijs en zoveel stralen in de duistere wereld. Ons zonnetje gaf ons de kracht, de liefde en het vertrouwen dat er iets moest zijn, een lichtpunt waar we allen mochten zijn. De herinneringen vlogen door mijn hoofd en het verdriet, de pijn in mijn Hart brak los. 'We hebben het gered', we hebben het doorleefd, we hebben geluisterd naar de taal van het Zonnetje. Onbegrijpelijk dat de wereld, de maatschappij zo in illusies leeft. Al die jaren werden we veroordeelt, we werden beroofd van onze energie, onze vrijheid, onze liefde. Vandaag vieren we een nieuw begin, de pijn loslaten en het licht toelaten. Niet makkelijk, we zijn allen opgevoed in illusies, in patronen, in het opvolgen om te voldoen aan deze maatschappij. Een kind dat werd geboren, een zonnetje maar het mocht niet stralen, het mocht niet zijn. De periodes van eenzaamheid, maar altijd geborgen in de veiligheid van het nest. De realiteit is dat velen niet gelukkig willen zijn, te druk bezig met de aandacht voor alle ellende, immers zo veilig, zo bekend. Ik neem de zonnige herinneringen mee; de moed, de kracht, de wijsheden, de liefde die ze ons heeft geleerd. We waren niet zwak, we hebben gevochten voor ons gezin en vandaag Vieren we een nieuw begin. Luister naar je Kind, label ze niet, plaatst ze niet in hokjes, stomp ze niet af. Geef ze de vrijheid om te stralen, ieder kind is uniek, ieder een kind een speciale gave voor onze toekomst. En kijk ik nu om me heen, mensen wat doen we onze kinderen aan, onze eigen ellende is voor velen belangrijker dan te strijden voor het Kind om het op te voeden in zijn eigen natuurlijke ritme. Zadel je kind niet op met de pijnen, de emoties van jezelf, het zijn immers de lessen waar men zelf voor heeft gekozen, de ouders en ook het Kind. Ons Kind, ons grootste geschenk.... en ik heb mijn woorden daadwerkelijk geleefd in de belofte aan Haar!
Vanavond gaan we vieren, speciaal dit jaar want we zijn met ons vieren na al die jaren herenigt met elkaar!