vrijdag 27 oktober 2017

Mensen...; toch nog even terug naar het andere dorp, ik heb een boekenwinkel ontdekt , tja en dat trok me. Daar gaan we weer op het fietsje, zonnetje schijnt, wind in de rug en een muziekje op. Ik weet waar ik moet afslaan deze keer maar een wegwerk medewerkster staat druk te zwaaien dat ik door moet rijden. Ik hoor natuurlijk niets met en muziek en de wind en het geraas dus ik stap af en loop op haar af. De weg is afgesloten vanwege werkzaamheden, nu geen borden maar een mens. Ze vraagt wat er toch aan de hand is met mensen, ze zijn boos, ze negeren, de gevaarlijkste situaties waar ze juist mensen voor moeten waarschuwen worden beloont in woede. Nou, ik heb liever een mens voor me dan een geel bord die me de verkeerde kant opstuurt. Dus ik vervolg mijn weg en zie geen afslag natuurlijk, een aardige boer verteld me waar ik de weg kan oversteken. En wat blieft, er staat een verbodsbord voor fietsers en bromfietsers. Ik kijk om me heen, ik kijk voor me, die paar meter, doeii ik ga gewoon. Maar ja, dan fiets ik een eindje en ik sta al weer verloren te kijken, wat nu? Ik houd een fietser aan. Lol, hij zegt gelijk ' wil je weten hoe de snelheidslimiet hier is? ' En een gesprek komt op gang, ook hij moet nieuwe wegen ontdekken om in het dorp te komen, zo zie je wel wat van het dorp. Mensen, mensen onderling helpen elkaar, we zitten tenslotte met zijn in hetzelfde schuitje. Ieder doet zijn werk, maar dat houdt niet dat je elkaar te lijf moet gaan met emoties. Het is niet pesten op de werkvloer, het is elkaar pesten als we zelf vast komen te zitten in een poel van duisternis. Er zijn zoveel mooie mensen, mensen die zich inzetten voor anderen en het zelf ook niet makkelijk hebben. Ik sprak iemand en na haar te hebben geluisterd zei ze; ' ik moet doen wat jij doet, luisteren naar mijn gevoel'. We zijn allemaal kwetsbaar, maar zoals de laatste dagen, de weg ligt er wel, hij wordt ons gewezen en met steeds meerdere vervolgen we de weg!



donderdag 26 oktober 2017

Krimp_gebied #Berkelland ...; jazeker, we wonen in een krimpgebied, krimp voor en achter behalve op gebied van royaal met subsidies en Provincie_gelden asfalt aanleggen. Zo ook ons dorp, vernieuwing zus en zo en een regelrechte ramp voor voetgangers, fietsen, scootmobiels etc. Drempels zo ontworpen dat bij regenachtig weer voor je het weet slagzij maakt en dan die mooie gootjes die water op moeten vangen in de hoofdstraat. Nou ja hoofdstraat, er is bijna niets meer, leegstand, verpaupering en een paar winkels. Verswaren zijn verdwenen en mag je in een hal je inkopen doen. Bekijk het maar! Terug naar de gootjes, als je er met je wiel in raakt dan ga je onderuit, je hebt geen keus want men wil dat de auto's vrij de straat in mogen rijden. Fietsenrekken verwijdert, parkeerplaatsen genoeg maar een fatsoenlijke stoep is er niet en dan heb je nog een derde van de straat die zonodig allemaal rekken en borden op het voetgangersgedeelte neerzetten. Ze kunnen beter een bord plaatsen, ' 'voetgangers betreden op eigen risico'. Als men het heeft om overgewicht terug te dringen, begin dan met autoloze zone in een hoofdstraat die omringd is door genoeg parkeerplaatsen. Dan heeft men ook nog onder mom van verkeersveiligheid een weg aangepast. Levensgevaarlijk, bussen halen amper de bocht en de meeste weten niet of nemen gewoon maar voorrang. Er wonen daar veel oudjes,vergrijzing-gebied of willen ze ons uitroeien zodat de jongeren met volle vaart de bocht nemen, want men pleit voor dat men de jongeren hier te houden. Ik zou niet weten waarom, er is niets. Genoodzaakt om in omringende dorpen je boodschappen te doen, nou de ambtenaren maken er een spel van met hun gele borden, kom er maar uit. Sta ik verdwaasd te kijken, hier mag ik niet in en als ik rechtdoor fiets kom ik uit op een brede in aanleg snelweg. Tomtom op mobiel is ook geen optie, de ambulance hoor je hier al geregeld, zeg maar dagelijks. Een ritje naar het bos ook al een crime, volg de gele borden en je wordt kilometers omgeleid terwijl op de terugweg ik erachter kwam dat de weg gewoon toegankelijk was. Leven in een krimpgebied is niet geheel ongevaarlijk. Men wordt geisoleerd, men moet oppassen met al die mooie vernieuwingen dat je niet in de kist beland. Het wordt er niet makkelijker op om een weg naar buiten te vinden om je boodschappen te doen. Ach het houdt je wel alert, tenminste mij wel! En als ik weer thuis ben en zie hoe de anderen weer dubbel genieten van al het lekkers, is alles weer vergeten!

 

zaterdag 14 oktober 2017

Herhaling...: vandaag boodschappendag en op het programma stond ons buurland. Zodra we de grens over zijn valt het gelijk op dat de energie rustiger is, de wegen breder. Het is bekend voor ons, met onderbrekingen doen we het al jaren. In de supermarkt valt gelijk op dat de producten er nog zijn en de prijzen lager dan in ons land. Ook dat is een herhaling. Naast me begint er 1 te rekenen, hij rekent zich rijk waarop ik hem terecht wijs dat het rekenen ons misleid. Reken je rijk, maar hoe kan je je rijk rekenen als het geld op andere manieren de economie en macht blijft spekken. Men zit hoog in de boom met de verhoogde btw tarieven, het is te hoog, maar de prijzen waren al te hoog, net als de vaste lasten om maar te zwijgen van de ziektepremie waar ik me steeds meer aan stoor. De producten zijn goed en dan schiet me ineens te binnen; wij betalen een hoge prijs voor afvallige producten, de goede producten zijn voor de export bestemd, al vele jaren en wij zitten met het afval.Komt nog bij dat we voor ons afval ook nog extra moeten betalen. Op de troon hebben ze het goed voor elkaar; het volk slikt afval en betaald een hoge prijs, niet alleen voor het product of dienst maar dubbel voor gezondheid van lichaam en geest. Prijzenoorlog binnenkort, ook zo'n misleiding gaan we massaal betalen voor het product als nog geen half jaar geleden, toen de prijzen ook te hoog waren. Herhaling uit het verleden, meer is het niet, het opent je ogen of niet. Je kiest ervoor om onwetend te zijn of je kiest om je eigen verantwoordelijkheid voor je eigen leven in eigen hand te nemen. Op de terugweg nog even op ons vertrouwde terras in het zonnetje met een kop koffie en zegt er een ' weg winst'. 




dinsdag 10 oktober 2017

Onrust...: ik voel me onrustig alsof er iets zwaars om me heen hangt en besluit maar naar het stadje te gaan om te lunchen met mijn manneke. Vrijwel tegelijk komen we aan op de markt en teleurstelling, de jongens zijn er niet, of ze zijn met een welverdiende vakantie of ze hebben het de rug toegekeerd, en ongelijk geef ik ze niet. Dan maar naar de HEMA en we lopen we gewoon de winkel in, niemand houdt ons tegen, niemand die er ons op wijst, de winkel wordt verbouwd naar, ik schiet al in lachen uit bij het lezen van het nieuws. Rest ons niets dan een zak krentenbollen en te gaan zitten op de betonnen stootbanden van het befaamde bots_plein. Ik hoor hem ineens vertellen over een voormalige winkelier, schitterend wat konden ze een verhalen vertellen en altijd kwam je weer met opgeladen energie thuis. Ze zijn vrijwel verdwenen en met hen de gezonde waren en de sociale ontmoetingsplaatsen, jong en oud stond te luisteren of had wel een inbreng. Het is voorbij, de straten zijn vrijwel uitgestorven, de sociale ontmoetingsplaatsen gesloten. Alsof we steeds meer in een isolement raken, jong en oud. Om maar te zwijgen van een slag die hier afspeelt. Kermisattractie is er niets bij... Ik fiets naar huis, ik stop en ga even zitten in stilte en ik kijk, meer niet en door me heen gaat, binnenkort is dit voorbij en ik geniet van de dwarrelende gekleurde bladeren, de frisse wind en nog even een glimlach met de gedachte van al die mooie mensen die zo iets moois aan ons gaven, iedere dag opnieuw. De rust is wedergekeerd!



woensdag 4 oktober 2017

De Moeder....: de moeder zorgt, voed en beschermt en geef de laatste trap om uit te vliegen. Ik zag duidelijk hoe systemen, organisaties alles sloopt. De vele labels, etiketten die de ander voed om binnen de gevangenis te blijven. Soms kijk ik alsof de hele wereld slaapt, men is drukker bezig met angst, met geweld buiten zich te blijven voeden. De buitenwereld is een spiegel van ons allen, wat in onszelf zelf zit. De Moeder; ik knalde er tegenaan, de "moeder'" ook gevangen in een organisatie die men gezin noemt, het gezin de strop van de samenleving. De Moeder, genoeg van drammen, rammen wordt het om het goede te behouden en doorgang te geven zonder organisaties, zonder etiketten en labels en Goeroe taal. De Moeder heelt, deelt en geeft door. Dat is mijn bijdrage aan deze Aarde, want wie ziet, weet dat alles 1 is. Zo ook het negatieve als het positieve, het is maar waar men voor kiest!