vrijdag 2 februari 2018

Wat een storm raast er door en om ons heen, voel me onderhand een verwelkte bloem. De bureaucratie slaat op hol, opzeggingen bezorgd je een hoge bloeddruk, of het wordt genegeerd, of 1 sloeg alles; onze zorg, de alarmering opzeggen en dat belooft wel. Het apparaat moest men afkoppelen en keurig versturen. Zie je het voor je, een 86 jarige man wankel de wankel op een trappetje om dat apparaat te verwijderen, hetzelfde apparaat waar men keurig de overeenkomst met de client gemakshalve maar hadden genegeerd. Gevolg een gepeperde rekening voor de slordigheid en natuurlijk voor de client zelf. Bureaucratie en innen, dat is het motto, ach de mensen zelf die slikken het wel, die verliezen zichzelf in zichzelf. Apparaat met veel moeite losgekoppeld, in de doos, voldoende foto's gemaakt en aangetekend verzenden. Geen energie meer verspillen. Golven van emoties, negatieve vastzittende emoties stormen om me heen, munt, uitgeblust, alles in het proces van diepe zuiveringen. De mens die zich naar het licht beweegt, onderweg zich in het donker nog veilig waant. De storm raast alles omver. Een wandeling in het bos, omgewaaide bomen, met wortel en al, de verzuring duidelijk zichtbaar maar ach, wie trok het zich aan. Van binnen zijn de bomen ziek, aangetast door de enorme vervuiling, maar ach wie maakt zich daar druk om. En daar sta ik op de berg en kijk vooruit, verbazing, naast een mega toren zie ik nu recht vooruit de windmolens. Lang leve toeristisch Achterhoek, bomen geveld, bomen omgewaaid, wegen aanleg en bij de volle maan had ik het weer, 2 vliegtuigen met veel lawaai vlogen over mijn huis. Wie is nu gek... nou ik ben het niet... maar de mens denkt nu liever aan getalletjes, aan cijfertjes, aan jaartallen, aan geld, economie en politiek. Maar de realiteit, onder onze neus, zo zichtbaar, zo voelbaar, ach dat waait wel over. Helaas dit x niet, de fundering is weggeslagen, het verval niet meer tegen te houden en het enige wat belangrijk is, bewustzijn, herinneren en leef je ervaringen! Pffffff...