woensdag 28 maart 2018

En dan is het stil, akelig stil. Het verleden herhaald zich en het is alsof niemand er zich druk maakt. Alle vragen worden beantwoord, je hoeft alleen maar stil te zijn. Een enorme herhaling van de geschiedenis herhaald zich, mensen worden ingesloten en moeten zich zelf maar redden, om de kernen,al jaren een bouwput en het einde nog niet in zicht. De natuur oogt droog en de bomen zien er ziek uit. Overal worden de bomen gekapt en ook dat is al jaren aan de gang. Een bouwput van een wegennet, alsof het een afleiding is. Mensen zijn nu eenmaal wanhopig bezig alles te volgen wat buiten hen is en niet van wat in hen is. En dan is het stil, akelig stil. Het verleden herhaald zich en het is alsof niemand er zich druk om maakt. Het doek van illusies valt, politiek wapent zich met man en macht om hun plannen door te zetten ten koste van welzijn, van onze natuur. Het enigste wat we kunnen doen is gewoon stil te zijn, aanwezig in het nu.



vrijdag 23 maart 2018

Dorpje...; er was eens een dorpje, ooit een bruisende kern en langzamerhand liep het terug. De opmars van het materialisme. Binnen in het dorpje ook een machtpositie, en men werd tegen elkaar opgezet, onvrede werd gesticht. Het dorpje verloor de strijd, middenstand verdween, panden verpauperde en de media deed een schepje erbovenop. Het woord "Krimp" werd geboren. Het dorpje anno 2018, de komst van een nieuwe weg, de soapstory N18, isoleert het dorpje aan alle kanten. Al wat buiten ons is, zit in ons... mensen zijn ontevreden, mensen zoeken rust en willen geluk. Maar willen de mensen daadwerkelijk rust, geluk en tevreden zijn? Men zet de liefdadigheid in voor behoud natuur, dieren en saamhorigheid. De realiteit is dat mensen niet gehoord worden, tegen elkaar opgezet worden, surfen van media naar media en het licht in de ogen van de ander niet zien. Het dorpje, naast de Krimp nu ook geisoleerd van de naburige kernen, heeft het vechten dan nog wel zin? 
Ik geniet nog van de diertjes, vogeltjes en de eekhoorntjes, zolang het nog kan, want de bomen worden bedreigd, weer leven minder! Ik geniet nog van het dorpje, zolang het nog kan, want ook hier; de panden gaat neer!


donderdag 22 maart 2018

Verkiezingen...; Na maanden bestookt te worden via internet vieren we vandaag ons eigen feestje. Politiek en bewustzijn werken niet samen en de keuze had ik al gemaakt nadat ik werd aangevallen door politici. Mijn naam zwart gemaakt, net voor de verkiezingen, vooraf gaand door een vuurzee van dreigementen. Mijn eigen huis ligt onder vuur, letterlijk en figuurlijk. Het vechten gestaakt, mensen zijn belangrijker, wat ik heb bereikt, waar mijn liefde ligt, is belangrijker dan het vechten en bekogelen van elkaar. Angst overheerst, macht aan het wankelen, maar het Licht in mij schijnt. Vandaag vieren we ons eigen feestje!