woensdag 30 mei 2018

De Koepel...; steeds vaker doet dat wat ik zie, voel en hoor mij denken aan de tv serie ' de Koepel". Zomaar een dag uit het leven hier. Een dagje uit en zij rijd in haar eigen autootje. Ze kwam al binnen met dat het een hele tour was om ons dorp te bereiken. Maar hoe erg, kwam ik later pas achter op die dag. Op weg richting de snelweg, en druk op de driebaansweg, ergens verbaasde mij het al die vrachtwagens terwijl als je in winkelcentra's loopt de winkels vrijwel of helemaal leeg zijn. Een man sprint over de snelweg naar de overkant. Zoiets zie je in films maar niet in de realiteit. We komen aan op de plaats van de bestemming i.p.v een ontspannen sfeer voelen we de negativiteit en onze lichamen reageren erop. Okee, we gaan eerder weg dan geplant en nemen een andere route. Ik dacht dat het een veiliger route was, ik ben er tenslotte opgegroeid. Maar nee hoor, over betonnen balken die uitsteken om fietsers en wandelaars te beschermen. Juist die, die zonder op of omkijken maar gewoon hun voorrang nemen, oppassen dus! Het laatste stukje naar ons dorp zegt ze ineens; hier gebeuren toch veel ongelukken? Kan maar beter eerlijk antwoorden en ja hoor, paar honderd meter was een ongeluk gebeurd. We zijn blij en vermoeid als we in ons dorp aankomen. Even bijkomen en we gaan naar de stad. Het verkeer wordt omgeleid, zonder borden en de schrik slaat mij om het hart. Een smal weggetjes en het vrachtverkeer met stoet dendert over het weggetje ons tegemoet. Nou, ze krijgt de instructies dat ze maar even een omweggetje moet maken in het vervolg. We vervolgen onze weg en nemen de oude Twenteroute, zoals we al eerder hadden vermeld, de plaatsnamen en bordje aanduiding N18 zijn afgeplakt. Hoe moet je als vreemde nu weten waar je naar toe moet rijden. Stelletjes sukkels! En achter ons ligt een groot gedeelte afgesloten. Een wegmedewerker leest de krant. Ik kan het niet geloven. Op de weg is het druk, naast de weg ligt een brede ventweg die helemaal vrij is. Maar nee, de tractor met groot vervoer moet zonodig op de rijbaan rijden met als gevolg, levensgevaarlijke inhaalcapriolen. We gaan op zoek naar een gelegenheid om ergens wat te eten. Het is drukkend, de lucht is niet dreigend maar we horen overal dat binnen 10 minuten het noodweer losbarst. Ik zie niets aan de lucht en we blijven op het terrasje zitten. Er volgt een mooie ontmoeting, levenswijsheden worden gedeeld. Mensen oordelen, verhalen worden geboren en men is zich niet bewust wat men zichzelf en zeker de anderen ook aandoet. Iedereen in het leven krijgt zijn eigen lessen en ook de les, dat alles hem wordt ontnomen. Achteraf zijn het de belangrijkste lessen die je hebt geleerd. Mensen ontmoeten elkaar niet zomaar, energie trekt gelijkgestemde energie aan. Ongeacht wat de media schrijft, de realiteit is anders... wat een bull_shit wordt ons voorgeschoteld. We zijn helemaal ontspannen en opgeladen door dit moment. Tja, en dan weer in de auto, een pizza koerier vliegt tot 2 x toe op hoge snelheid met zijn fiets pal voor de auto langs. Hij kijkt niet op of om. Noodweer hebben we niet gehad en als ik s'ochtend wakker wordt en mij bereikt het bericht waarvan ik al voelde dat het in de lucht hing, denk ik even dat ik een nachtmerrie heb gehad. We bevinden ons binnen een koepel in onze slaap en buiten de koepel is meer, zoveel meer dat op ons wacht! 



vrijdag 25 mei 2018

Fijnstof... we zijn fijnstoffelijke wezens, hoe is het mogelijk dat ons lichaam en geest zich verweren tegen het inademen van verontreinigd fijnstof? Men klaagt in deze tijd steen en been over lichamelijke klachten, hooikoorts, allergieen, keel en hoesten om maar te zwijgen van vergeetachtachtigheid en moeilijke ademhalingen. Wat we innemen, inademen is vervuild en men mag het niet zeggen want gelijk plakt men er een label, een etiket op. Kijk ik naar de natuur, is deze uitgedroogd, kijk ik naar de mens, is deze uitgedroogd. De mens volgt, zoekt de oplossingen buiten zichzelf, verwacht dat het wordt vergoed. Kijk ik naar het zogenaamde duurzaamheid, alleen aan het woord al wordt verdient, wordt gesmeten met subsidies en subsidies is dat de mens niet leert, het stelt zich afhankelijk op. De wetenschap moet uit handen van de politici en polici_denkers, en enkel door zelfbewustzijn te stimuleren, kan vernieuwing tdoorgang vinden. 
We worden net als onze natuur vergiftigd, de kleintjes gaan het eerst, de mens volgt. 
Kijk ik naar het verkeer, ik heb nog nimmer zulke vreemde, gevaarlijke situaties meegemaakt in het verkeer. Men kijkt niet op of om, verkeerslessen op school hebben ook geen enkel effect. Medicatie, versuftheid, wazigheid het zijn allemaal symptomen die meespelen. 
Fijnstoffelijke wezens; lichaam en geest is niet bestand tegen vervuiling, alsof men dagelijks wordt bespoten en dagelijks voeden wij ons ermee. Men praat liever over de klachten, een weerwoord als men iets wordt aangereikt en ik denk bij mezelf; 20 jaar geleden werd je voor gek versleten, het mocht niet. 20 jaar later wordt je bedolven onder bull_shit en het mag nog steeds niet. Wetenschap uit handen van de politici en politici_denkers, dat is wat we nodig hebben en dat kan enkel tot stand komen door te ont_leren!


donderdag 24 mei 2018

Je staat op en je 1ste gedachte is 'wat nu'? Zoveel is weggevallen, zoveel ruimte is ontstaan maar ook met wegvallen is ook een stuk natuur weggevallen; zo binnen, zo buiten. Overvallen door vlagen van vermoeidheid, het is dan ook een vermoeiende tijd als je erin meegaat. Zoveel vasthoudendheid, zoveel onzin en dat terwijl het juist noodzakelijk is dat we stil leren te zijn, te leren kijken naar wat is en niet schreeuwen en roepen om vernieuwing, om behoud, want zoals het met onze natuur gesteld is, zo volgen wij, wij zijn de volgende die met uitsterven worden bedreigd. Zo buiten, zo binnen. Ik besluit om te fietsen, gewoon een dagje voor mezelf, helemaal voor mij alleen. Mijn witte broek is al binnen 10 minuten zwart van het stof, het is kurkdroog waar je ook kijkt. Ik zie dat de bermen niet worden gemaaid, mooie klaprozen, korenbloemen, weegbree maar geen zoem, zoem en geen vogels. De Berkel is op 1 eendje met 4 jongen, verder stil. Goh, wat een verschil met de foto's die nog ergens opgeslagen aanwezig zijn. Ik fiets van het ene dorpje naar het andere en zodra ik het binnenstadje nader, gaat de temperatuur met graden omhoog, een stekende pijn en kortademigheid. Doorfietsen, en als ik het stadje uitrij wordt ik naar het oude huis getrokken. Ohhh... wat een verschrikking, dat wordt ons niet in de media verteld. Het voelt allemaal als 1 grote afbraak, ergens is een bewustzijn in beweging maar wordt tegengehouden door angst, zekerheden en zelfbehoud. 
Laat me maar, ik kom thuis met nieuwe boeken, heerlijk lezen op mijn schommelbankje. Het is zoals het is en ik kan er niets aan veranderen. 



donderdag 17 mei 2018

Hoe meer er ruimte er komt, meer leegte, meer diepte, kom je steeds dichter bij je eigen licht, jouw waarheid. Antwoorden worden spontaan ingegeven. De blik naar buiten, de illusies, de verwarringen die worden gezaaid alsof steeds meer naar het licht beweegt en het wordt tegengehouden. Het wordt gehouden, macht houdt ons in de greep en zij die niet stevig geworteld staan waaien om. Angst weerhoud, angsten zijn aangeleerd, ze zijn niet van ons. Gevoel onderdrukt, we mogen niet voelen,en onze natuur mag helemaal niet voelen. Wat er met onze natuur gebeurd, gebeurd ook met de mens, alles is verbonden, niets is verdeeldheid. Verdeeldheid is gecreeerd om de mens te onderdrukken. We kunnen zeggen dat het een rare wereld is maar we kunnen ook zeggen dat aan deze gecreeerde, verdeelde samenleving een eind aan komt en mensen meer en meer naar binnen keren om hun eigen waarheden te her_ontdekken. Ieder mens is uniek, ieder mens heeft zijn eigen gereedschappen om bij te dragen. De illusies, de tegenstrijdigheden die worden verspreid via de media, de politiek, en al wat nog meer... begin er om te lachen, sluit je af, verken je eigen wereld, diep verborgen in jezelf!



dinsdag 15 mei 2018

In het land van de blinden hebben de Eenogen de macht, maar zien niet wat voor schade ze aanrichten. In rap tempo verdwijnt het gefluit van de vogels, het gezoem van de insecten en nee, ik hoef het niet ergens te lezen. De tuin ligt er schitterend bij, prachtige azalea's in verschillende kleuren, de sering die uitbundig bloeit en onze honingboom staat vol in blad. De aanvluchtroute naar de vogeltafel blijft leeg, de bakjes met water, waar we altijd gewend waren dat de vogels een bad namen na een warme dag, blijft leeg. Zoemende insecten ontbreken, hier en daar een hommel of een wesp, maar ze verdwijnen net zo hard. De bomen, elk jaar werden er nestjes in gebouwd, blijven stil. En s' ochtends bij het ontwaken geen koor van fluitende vogels meer, het koor is ernstig uitgedund. Tijdje geleden stierf een versuft vinkje in mijn hand, de hele dag had het zo gezeten, af en toe vloog het me achterna maar het leek verdoofd, versuft en er volgde later nog een klein vogeltje op dezelfde manier. Het is stil, overal waar we komen, alsof we in niemandsland vertoeven. Wel horen we vaker de sirenes en de kerkklokken, maar daar raak je aan gewend. Maar goed is het niet. In het land van blinden hebben Eenogen de macht, maar ze zien niet wat voor schade ze aanrichten. Om maar te zwijgen van onze nieuwe N18, ik wil er niet eens overheen, je rijd om en als je de auto's ziet rijden, achter elkaar alsof ze op een rails rijden. Te triest voor woorden hoeveel huizen er zijn verdwenen, hoeveel natuur er voor moest verdwijnen en als we de oude N18 nemen, verbijsterd dat 1 stuk is verdwenen omdat de economie voorrang heeft op de mensen, op gezondheid, op natuur. In het land van de blinden leest men enkel braille, men ziet het niet, men hoort het niet, men kwaakt en de Eenoog gebruikt zijn macht.



donderdag 10 mei 2018

Wat nu, in de afgelopen maanden werd ruw relaties, karma's verbroken. Leegte in en om ons heen, al waar ik me voor in heb gezet,viel weg. Wat nu... het leven geeft me wel de nodige instrumenten om mij meer in het nu te zetten. Het lichaam geeft de signalen wel af, met gevolg een schop van mijn eigen spade bezorgde mij gekneusde ribben. Rust in de tent, rust in mijn geest en wat nu. Zoveel opeenvolgend en het laatste was dat je zonder uitleg na de verkiezingen eruit wordt gezet. Ik vond het niet eens erg, het hing in de lucht, als wij mensen niet onze stem mogen laten klinken voor en met mensen, enkel voor wat men ons voorschrijft, kauwt en kiest om een andere richting op te gaan, dan is het over. Wat nu... het is alsof de massa blijft volgen, chaos en angst overal. De ogen gesloten, onze natuur is in nood. Zieke bomen, dode bomen, droge grond, je ziet het overal om je heen. Weinig vogels, zeer weinig en je hoort veel klachten die worden afgedaan met veel google wijsheden en paracetamol. Wat nu... en dan valt me iets binnen " wat als dat wat wij zien allemaal illusies zijn?" Dat er zoveel meer is, maar met onze ogen gesloten, ons brein op slot en maar gericht op onze zekerheden, onze tekorten, kunnen we het ook niet zien. Het veld gesloten voor ons. Ook dankbaarheid voel ik, de wijze lessen, de vele strijd die ik moest voeren, de pijnen van het lijden omdat ik niet paste in het hokje, geen enkel hokje. Het leven is geen gevangenschap, je moet de moed hebben om het te doorbreken, om je licht niet te doven, om je gevoel, je hart te laten spreken. Te luisteren, niet naar woorden, maar wat er verteld wordt tussen de woorden. Noem het energie en energie is niet te verwoorden! Ik ga een andere kant op, dieper, en het wordt me getoond. Ik hoef niet te zoeken, ik hoef niet te bewijzen, te vechten.... maar dat iets eindigt dat is voelbaar, herkenbaar in de ziel!



donderdag 3 mei 2018

Pffff... wat een maand, zeker 2 maanden, ach laat ook maar, al die maanden liggen achter ons. Het voelde de laatste dagen echt als een burn_out met als afsluiting een ware coupe binnen de politiek. Nou, geef mijn portie maar aan Fikkie, mijn innerlijke stem heeft me keurig door woelige wateren naar Huis geleid. Tijd voor mezelf, tijd om dat te doen wat ik al zo lang niet meer deed, laat staan, ik kan het me niet meer herinneren. Tijd voor mijn lichaam en tijd voor mijn geest. Tijd voor mooie dingen, momenten om te genieten. Oppas_moeder van een schitterend kleine kitten, de hartewens van mijn dochter. Het huis leeg, definitief is ze uitgevlogen en een nieuwe toekomst ligt voor haar open. We hebben allen de tijd doorstaan, we hebben veel geleerd, veel losgelaten. Onze lichamen hebben wat af gezuiverd, mijn eigen weerstand is nog laag. Maar ik koos voor Leven, en dankbaar ontvang ik met tranen van Liefde, mensen zijn zoveel mooier dan, tja.... ik zeg maar niets. Ik ben vrij, in die zin, mijn naam is gezuiverd, mijn gevoel heeft niet gelogen en hoe mijn weg zich ontvouwd, ik vertrouw!