dinsdag 17 juli 2018

Daar zaten we op een bankje in alle rust, absolute rust en verbaast over de vele mensen die voorbij kwamen, verbaasd over het toerisme. Jazeker we hadden heel wat te kijken en dat beviel ons goed. Afronding, afwikkelen in een stroomversnelling worden de laatste lagen afgepeld. Emoties, oud zeer en vooral oude angsten maar daartussen ook het nieuwe, dat wat waar we naar toe gaan. De onvrijheid van het leven, men is helemaal niet vrij. Men leeft in angsten, men zit vast in oude structuren, patronen en men lijd. 
Uiteindelijk is er niets, helemaal niets en we maken ons druk om niets. Alles gaat voorbij, al zit je er middenin, al zie je geen uitweg. Als je kiest om het te ontstijgen komt er zoveel op je pad om in een flow door te gaan.
Zelf heb ik het gevoel dat mijn *verhuisdozen* ingepakt zijn. Het is nog het afwikkelen van zaken, definitief afronden van oude lessen en in de tussentijd zoeken we de bankjes op, genieten van de stilte. De stilte in ons waar we maar al te graag voor wegvluchten. 
Zie het dat je na vele omzwervingen bij je voordeur bent aangekomen. Je staat daar en i.p.v dat je de sleutel omdraait en de deur binnen gaat, keer je je om en rent weg. Open de deur en betreed je *Huis*



dinsdag 10 juli 2018

Zonder aarzelen pak ik de telefoon en ik draai het nummer. De telefoon gaat over en ze neemt op. Na vele jaren spreken we elkaar weer en ze weet gelijk wie ik ben. Ze vraagt naar mijn dochter en naar mij. Een spontaan spreken alsof de jaren niet voorbij zijn gegaan. Zij heeft me in die tijd op weg geholpen, de weg die ik ben gaan bewandelen. Ik moet echt eens aankomen en zeker zal ik dat doen. Al is het om even een grote knuffel te geven waarop zij antwoord; ' even jou in de armen nemen.' Waarop mijn ogen vochtig werden van liefde en licht!


maandag 9 juli 2018

Beelden...; dagelijks gaan zoveel beelden aan het oog voorbij. Niet de schermen van onze mobiel, pc en media, maar het aanwezig zijn in elke ervaring. Het voelt soms aan als een vreemde in de woestijn. Kijk om je heen en zie de verdroogde akkers, bomen die afsterven en vogeltjes, sterk vermindert in aantal, die verwoed met hun snaveltje in de droge harde aarde staan te pikken, op zoek naar voedsel, naar water. De avondschemer en de vreemde, zwart gekleurde wolkjes, alsof ze zijn ingekleurd met een potlood. Ik zie amper vogels vliegen, ik zie amper dieren in de natuur en eigenlijk, zelfs de mensen op straat, in de winkels, het wordt allemaal minder. Maar ik zie, hoor ook de mooie delingen onder mensen, alsof men iets aanvoelt en onzichtbaar lijntjes naar elkaar worden getrokken. 
Beelden.... dagelijks gaan zoveel beelden aan het oog voorbij, niet de schermen van onze mobiel, pc en media, maar het aanwezig zijn in elke ervaring!