zondag 30 juni 2019

De geschiedenis staat geschreven,
door velen die ons voor zijn gegaan.
Geen poespas met termen,
maar de keiharde realiteit.
En nu in deze tijd,
zijn we toch wel heel ver gegaan.
Met het niet houden van onszelf,
en van elkaar.
De geschiedenis staat geschreven,
door velen die ons voor zijn gegaan.
Die het leven hebben ervaren en hun woorden
achter hebben gelaten voor hen die na hun kwamen.
Het staat geschreven,
wie leest tussen de woorden en de regels
en wordt geraakt in de herinnering,
want echt alles is een herhaling die ons allen raakt.




vrijdag 7 juni 2019

De geur van het gras, de kleuren van donkergroen gras met vele bloemen en kruiden. Tarwe, gerst, granen en natuurlijk wat een hekel aan de geur van echte mest. De geuren die je rook, fris, na een heldere regenbui, als je weer door en doornat op je fietsje naar huis toe reed. De vogels in de lucht en tegen de avond de reeen, de hazen en konijnen en uitkeek over de velden naar de mooie kleuren van een ondergaande zon. Het was allemaal zo normaal. De frisse ochtenden, en toch het voelde allemaal zo fijn. Het spelen in de bossen, het schaatsen op de doorlopers, op de kleine bevroren slootjes. En in het voorjaar, zo behaaglijk warm, het plukken van enorme veldboeketten en soms, oke, pluk nog die ene en je viel in de sloot. Op warme dagen naar het kanaal, spelen in de inhammen waar oude bootjes lagen en het water helder was. Het leek allemaal zo normaal. De geur van de stallen, de hooizolder, en de warmte van de koeien, we vermaakten ons kind er wel. Mee op het zitje van de tractor, het geluid, de warme zomerlucht. Niemand die het verbood en we hadden gewoon schik. Vakantie's bestonden uit rondhangen op het zwembad, het was er altijd vol. De 1ste dag van de week was het water koud, brrrr... en naarmate het weekend naderde was het water heerlijk op temperatuur. Het werd verwarmd door de melkfabriek en we vonden het allemaal normaal. Fietsen door de bossen naar huis, ondanks verbod deed je het toch. De weg was korter en onder bomen zo heerlijk koel op de warme zomerse dagen. In de winter, dan viel er sneeuw en of je nu erdoor heen kon of niet met de fiets, je moest gewoon. Lopen door de sneeuw, glibberen, vallen en weer opstaan tot aan de grote weg. Maar schrik hadden we en ik ruik de gezonde sneeuwlucht. Het was allemaal normaal. We speelden buiten, we hadden een fiets, vreemde ziekten, overgewicht, allergieen kenden we niet. Onweersbuien, fantastisch de lucht, de flitsen en gedonder en mijn broer maar tellen de afstand ertussen. De wegen hadden aan weerszijden bomen, heel normaal en op feesten, ach er werd ook weleens te hard gereden maar echte extreme ongelukken kan ik me niet herinneren. Gebeurde er een ongeluk, sprak het hele buurtschap erover, het raakte ons allemaal. Als kind werd je niet beschermd tegen alles en nog wat. Je ontdekte het zelf maar. Met de slee de berg af, de bomen die je ontweek. Heerlijk het gevoel van snelheid met je fiets, een doodgewone sparta en later een opoefiets de berg af en weer op. Mijn fiets herinnerd me nog altijd aan die tijd, maar het frame sterk, en een ongelukje hier en daar, daar leerde je van. Mijn eigen kind werd ook opgevoed met de natuur, lopen en een fiets en ook zij heeft nog meegemaakt dat nog 1 buitenbad een zomerabonnement verkocht. Er is zoveel verdwenen, onze natuur is vrijwel verdwenen, de geuren, de kleuren en het landschap, de slootjes, de insecten en de vele dieren. Het land is vrijwel dood, nog even en is dood, uitgebuit en uitgedroogd. Onze bomen verdwijnen, krijgen de schuld, maar de mens is de schuld. Bomen hebben het zwaar, de grond is uitgedroogd en vrijwel niemand maakt bezwaar. Dieren hebben het moeilijk, eten is er weinig, vijvers, beken, pas op! ze zijn vervuild. De drek moet ergens worden geloosd. De geuren verdwenen en ook de warmte en kou voelt anders aan en de bomen blijven maar neergaan. Nog even, dit land is voorbij. Is er geen mens die zijn jeugd herinnert aan de kleuren, de geuren, de landschappen en ook het Pietje Bel rebel gedrag, het leven verkennen! De mens is ont_wortelt.... we zijn nu zelf aan de beurt!



woensdag 5 juni 2019


Een bepaalde rust daalt neer, na al die dagen van inzichten, herkenning en de onmacht. We hebben ons bomen verhaal, verbazend in het hele verhaal is dat de mensen al werden gewaarschuwd door de media ong. 5 jaar geleden. In 2015 werd al melding gemaakt dat 70% van ons water naar de industrie ging. Gaat er geen belletje rinkelen... boeren die werden opgeleid als manager, de vele veranderende wetten en regels om meer en meer te produceren, en dat in ons kleine landje. Je kan van een koe niet verwachten dat ze meer produceren en minder mest produceren. Hoe meer vee, hoe vaker er gemaaid moet worden. Dan wordt er niet gekeken naar een broedseizoen, of de vele weidevogels die zijn verdwenen. De mensen die hun kilo knallers wilden hebben, we waren allen verantwoordelijk voor dit gebeuren. We kunnen niet naar de ander wijzen, dat is weer het psychologisch spel. 
Weinigen gaan terug naar de kern, ontwijken het, maar het is enkel een herhaling om ons te doen voelen hoever wij zijn gegaan. Het schoolonderwijs, de vruchten beginnen te vallen, een ellende die velen treft en nog vasthouden aan oude patronen, het geloven, het denken. De zorgsector draait op volle toeren, het heeft een hele organisatie opgebouwd om hun eigen werkgelegenheden te behouden en mensen naar beneden te halen, want oprechte hulp ontbreekt. De economie is aan diggelen; ik kan er niets aan doen en ook mensen met hun armoedige denken helpen hieraan mee. Plastic probleem, nog steeds sta ik met verbazing te kijken hoeveel er nog in plastic wordt verpakt en de burger maar braaf afval scheiden, de industrie blijft uit zicht. En dan misschien wel het grootste probleem, onze landbouw, op dit moment is het niets meer dan een heftige herhaling en zolang de multinatiols het voor het zeggen hebben, dan is het binnenkort over en uit. Politiek, kijk ik naar mijn eigen gemeente, ik kan er vaak niet met mijn verstand bij, dit is geen politiek, hier is wat anders aan de hand. Als je een politieke richting hebt, dan behoor je je daar ook naar te gedragen en te handelen. Een politicus behoort er te zijn voor het welzijn, veiligheid van de burgers. Nou, het wordt steeds duidelijker dat iemand anders het regime heeft overgenomen en de lakens uitdeelt. 1 ding is een feit; als de multinatiols vrije doorgang vinden is het over en uit. Wij mensen dienen te veranderen, niet de wereld, maar onszelf. De schatten in onszelf  zijn de gereedschappen voor de toekomst, en meditatie is niets meer dan her_inneren, meer niet. 
Kijk ik naar mezelf, dan is er veel op mijn pad gekomen de afgelopen jaren en ze waren zeker niet makkelijk, mijn hele leven was niet makkelijk. Maar van elke ervaring moest ik het diepe ingaan, niemand kon mij daarvan weerhouden. De pijnen die ik onderging, de eenzaamheid; omdat ik niet kon begrijpen dat de maatschappij zo op materie was ingesteld. Kinderen die werden opgevoed door systemen, tot denkrobots en het voelen uitgeschakeld. Min of meer is het een veiligheid_zorg maatschappij; niet voelen, niet vallen, helemaal uitgeschakeld van een vorm van normaal verstand gebruiken. Natuurlijk is daar een hele werkgelegenheid opgebouwd om de mens tot robots te vormen. Ik vertrouw nog altijd op de mens, ik vertrouw nog op een toekomst. Hoe hard het ook klinkt; de mens zal gaan voelen hoever ze zelf hierin mee zijn gegaan. 

maandag 3 juni 2019

Stoeltjes achterin en op weg naar een rustig plekje, we hoefde het niet eens te zoeken, hij reed er rechtstreeks naartoe. Het gebied waar we zijn opgegroeid en ook daar stroomt de"Berkel". De oevers begroeid, het pad overwoekerd en in de verte zagen we kids het water inspringen. Alles zo relaxt, zo ontspannen, het kan dus nog wel, alleen we waren meegezogen in de ellende rondom ons heen. Om de rust weer even te pakken vandaag met Doggy naar het parkje en raad wat; 3 grote dode vissen in zeer troebel water. 'Er is verteld mij dat het water aangesloten zit op het riool", verteld een voorbijgangster. Vertel wat nieuws, maar er ontstond een mooi dialoog. Er zijn echt nog gelijkgestemden, ze zien, horen en zwijgen omdat het pijnlijk is. Ook het vertrouwen of het nog allemaal goed komt want ons milieu gaat hard achteruit. Ook de ander ziet dat het velen niet kan schelen, een ikke, ikke maatschappij. Hoeveel leed veroorzaakt de mens, dit weekend kwam het toch weer extra hard binnen en het enigste wat ik kan doen is zwijgen... mijn keel zit als ware dichtgesnoerd!

We gaan er zeker weer op uit met de stoeltjes achterin, gewoon in de natuur, nu het nog kan!

zaterdag 1 juni 2019

Verdwaasd loop ik rond,
'wanneer houd dit op?'
Ziet geen mens dit? Ach welnee, het loopt langs me heen, versuft en gevoelloos.
Dromen zijn weg, ik heb genoeg, ik vind het wel best.
Alsof Duisternis en Licht elkaar kruist in elke situatie.
Zittend onder de boom, zwijgend naar het stille tuinleven.
Diertjes zijn versuft, het is niet de 1ste x dat ze gewoon mij aankijken en niet eens de moeite nemen om te vluchten en ik mezelf maar afvragen;' ziet niemand dit nu?' 
Gedachten, her_inneringen en zinzichten, als wolken komen ze voorbij.
Dan maar onder mijn boom zitten, kijken naar het stille tuinleven, 
gedachten komen en gaan.
'Mensen, wat doen we onszelf, elkander en onze Natuur toch aan?'